 |
21102010
|
21 Oktober 2010 | 22:19:01
|
| Voor het eerst sinds jaren gaat het echt beter met me en dat is te danken aan mijn begeleidster. Ze helpt me echt heel erg goed. Vorige week hebben we samen vitamines gehaald en deze slik ik elke morgen. Begin deze week ben ik begonnen met tussen de middag yoghurt te gaan eten. Ik ben gewoon naar de supermarkt geweest en heb yoghurt gekocht. Oké wel met mijn begeleidster maar het is een hele grote stap voor mij. Ze heeft me ok verteld waar ik op moet letten als ik eten koop, de suikers enz en een paar dingen vertelt die ik het beste kan eten. De yoghurt is de eerste stap. Mijn begeleidster heeft zelf ook heel erg last van stress en vermoeidheid. Op internet had zij iets gelezen over pilletjes er tegen. Aangezien ik er zelf ook last van heb hebben we samen die pilletjes gekocht en gaan we proberen ervan af te komen. Echt fijn om iemand te hebben die me zo goed helpt en begeleid. Dit heb ik ook tegen haar gezegd, ze vindt het fijn om me te helpen zei ze. Ik voel me zo vrolijk de laatste tijd. Vandaag heb ik zelfs twee mandarijnen gegeten en ik heb er geen enkele seconde over gedacht dat ik er dik van zou kunnen worden.
Zelf de drang naar het snijden is weg, gewoon verdwenen.
Verder ben ik druk met mijn modeblog en de andere twee modeblogs waar ik nu berichten voor schrijf. Super leuk om
Zoveel leuke reacties te ontvangen. Ik heb de laatste week ook ontzettend leuk contact met een meisje uit Lissabon. Heerlijk om met haar over mode te praten.
Onderaan deze positieve post wil ik wel nog zetten dat ik het wel moeilijk vind dat ik dikker wordt. Maar mijn begeleidster zei dat mijn lichaam aan eten moet wennen en dus gaat hamsteren. Hopelijk is dat zo en ben ik snel op een gezond en voor mij acceptabel gewicht.
Vorige week vrijdag was mijn begeleidster naar een afspraak met een collega die bij ons aan et blok zit. Hij vroeg aan mijn begeleidster of ik een eetprobleem had want hij zag mij nooit eten. Zij heeft di toen afgewimpelt. Het hele weekend vroeg ze zich af of ze et wel moest vertellen. Maandag heeft ze het wel aan mij vertelt. Ik vind het moeilijk als mensen het in de gaten hebben en nog steeds zit ik ermee. Maar ik weet ook niet wat ik hieraan kan veranderen.
Mijn gedachten zijn nog wel steeds aan het vechten met elkaar en de rust is in mijn hoofd nog niet wedergekeerd. Lets hope it will be cleared up soon. |
|
|
|
|
10102010
|
10 Oktober 2010 | 20:19:16
|
Dit weekend was echt een hel!!Ik heb zoveel gegeten en zit nu weer met een zak pepernoten naast me. Ja jullie horen het goed, ik heb echt veel gegeten. Opeens had ik zin in van alles. Dingen die ik nooit veel at, en vooral taart. Ik kon geen maat houden en het liefst gooide ik alles er weer uit. Maar dat wil ik niet meer. Ik wil niet meer overgeven. Nu zit ik hier en ik weet niet wat ik moet doen. De hele week probeer ik al goed te eten, maar het lukt niet. Ik kan het niet, ik word dikker en da voel ik en het doet me zoveel verdriet.
Ik begin echt radeloos te worden, want ik trek het niet meer. Ik wil niet meer eten maar het moet en ik kan het niet. Als ik het wel doe kan ik geen maat meer houden. Het is zo moeilijk, want ondanks dat ik vol zit blijf ik eten.
Morgen begint stage weer en ik zie er tegenop. Mijn begeleidster was donderdag en vrijdag ziek en ik ben benieuwd of ze er morgen weer is. Maandag hebben we altijd ons wekelijkse bijpraatmomentje. Ik weet niet wat ik moet zeggen, hoe het met het eten gaat, hoe ik me voel, of ik al weet wat mijn eetlijstje wordt. Ik weet het allemaal niet, het enigste wat ik weet is dat het nu echt verkeerd gaat en dat ik kilo's aankom..
Maar wat moet ik zeggen, ik kan het gewoon niet alleen....
Sorry voor de verwarrende en depressieve post.
|
|
|
|
02102010
|
02 Oktober 2010 | 08:49:34
|
| Het is wel weer eens tijd voor een wekelijkse update. Ik ben zo druk, stage, oppassen, website, leuke dingen met vriendinnen doen. Dat ik soms geen tijd heb om hier te reageren. Terwijl ik er wel behoefte aan heb.
Het gaat nog steeds niet super op mijn stage. Wel met mijn werkzaamheden hoor, maar met het eten niet. Donderdag heb ik gewoon aan mijn begeleidster gevraagd of ze even tijd had. Toen hebben we even gepraat. En opeens vertelde ik dat ik mezelf ook vermink. Zo opeens kwam het eruit. Ik kon het zelf niet eens tegenhouden. Ook moest ik even huilen. Ik baal daarvan, huilen waar mensen bij zijn! Enfin, we(eigenlijk zij) hebben besloten dat ik nu echt stappen moet gaan ondernemen. Zij heeft me gewoon goed en misschien een beetje hard maar ze heeft me duidelijk gemaakt waar dit allemaal toe gaat leiden(of misschien al toe leidt). Ik moet ook meer dingen op gaan schrijven, dus ik heb mijn dagboekje maar weer tevoorschijn gehaald. Dinsdag gaan we samen boodschappen halen bij de supermarkt, groentes, yoghurt enz. Allemaal dingen die gezond en goed zijn. Ik ben nu al zenuwachtig, want ik heb al jaren niet echt boodschappen gedaan. Soms wel even thee ofzo maar nooit dit soort dingen. Daarom gaat ze ook mee.
Maandag heb ik dat gesprek voor mijn minor. Het is dus een verbreding van mijn studie en daar moet je officieel toestemming op school voor vragen, maar mij slb'er vond het goed! Dus daar ben ik erg blij mee. Nu het gesprek van maandag afwachten. Ben best zenuwachtig ervoor.
Ik ga het weekend proberen veel bij te slapen, al ga ik vanavond stappen en was ik vannacht ook om half 3 thuis;-)
Het slapen is nog steeds een moment waar ik tegenop zie.
Fijn weekend. |
|
|
|
22092010
|
22 September 2010 | 22:14:30
|
Weer een blogje van mij. Eigenlijk heb ik er helemaal geen energie voor. Buiten mijn stage om heb ik weinig energie. Om eerlijk te zijn op mijn stage ook niet. Van het weekend zat ik er helemaal door heen. Mijn begeleidster had het in de gaten en vroeg of het wel ging. Maar ja, ik kon en wilde het niet zeggen, dat het niet ging. Toen hebben we gisteren even gepraat en ik heb het vertelt. Ze weet dat ik een eetprobleem heb. Ik vond het zo ontzettend moeilijk om te zeggen, vooral omdat ik niet wil dat ze mij anders gaat behandelen. Maar ze begreep mij heel erg en had vroeger ook veel problemen met eten gehad.
Ze eet nu heel gezond en let op wat ze eet en nu heeft ze veel minder de behoefte om af te vallen. Ze heeft me wel een paar tips gemaild, maar ik vind het best moeilijk om aan te beginnen. Ik zit erover te denken om haar te vragen of we misschien samen een eetlijstje kunnen maken. Gisteren heeft ze wel aangegeven dat ze aan het solliciteren is naar een andere baan, waar meer uitdaging voor haar ligt. Ik ben de enigste binnen het bedrijf dat dit weet, vond het wel fijn dat ze het mij vertelde. Maar het lijkt me super moeilijk om nu zonder haar mijn stage af te maken, dat komt vast wel goed.
Met de lunch vind ik het ook lastig als zij mij ziet eten. Gewoon omdat ik nja ik weet het niet. De lunch probeer ik zo laat mogelijk te doen, zodat er haast niemand meer in de kantine zit. Ik kan er niet tegen als mensen op mijn vingers kijken.
Doordat ik de afgelopen week super weinig gegeten heb, heb ik weinig energie en weer last van hartkloppingen. Vooral het gebrek aan energie vind ik moeilijk. Ik kan me niet 100% geven. Vandaag kreeg ik een opmerking van een collega dat ik beter op mijn schriftelijke taalgebruik moet letten en veel spellingsfouten maak. Ik voel me dan zo dom. Hier zal ik vast ook wel eens fouten maken, maar zo ben ik helemaal niet. Taal is voor mij het allerbelangrijkste en ik maak eigenlijk zelden fouten. Deze opmerking blijft de hele dag in mijn hoofd zweven.
Morgen komt mijn begeleider vanuit school. Gisteren heb ik de beoordeling van mijn begeleidster en mijzelf doorgenomen, we hebben veel dingen hetzelfde! Ik vind het best spannend dat hij komt, maar het komt vast goed!
|
|
|
|
1609201
|
16 September 2010 | 22:32:02
|
| Gedachte van de dag:
Stage is echt zwaarder dan ik dacht. Het eten heeft een grotere plek in mijn leven dan ik dacht.
Alles ziet er erg zwart uit. Het is een zwarte dag uit mijn al niet zo'n kleurrijk bestaan.
|
|
|
|
12092010
|
12 September 2010 | 21:54:58
|
| Zo er is weer een week voorbij op mijn stage. Ik heb echt ontzettend veel leuke collega's maar ik merk heel erg dat dit niet is wat ik mijn hele leven wil gaan doen zo balen dat ik hier nu pas achterkom. Ik heb het nog tegen niemand gezegd. Ik durf het tegen niemand te zeggen. Maar dit vakgebied is wel leuk, maar niet iets wat ik voor altijd wil gaan doen. Mijn hart ligt echt bij schrijven en dan vooral boeken. Ik vind het ontzettend moeilijk om deze twijfel te hebben. De twijfel heb ik al eerder gehad maar nu is hij definitief bevestigd.
Verder gaat het niet zo goed met me. De lunch breekt me steeds meer op, vooral omdat ik eigenlijk nooit honger heb. Maar eet omdat ik me verplicht voel. Hierdoor heb ik ook het idee dat ik ontzettend veel ben aangekomen. Ook heeft mijn oude slb'er me niet teruggemaild. Ik zit hier heel erg mee, want ik dacht dat we een speciale band hadden. Nou dat is vanaf haar kant wss niet zo. Eigenlijk wil ik haar mailen. Maar ik weet niet wat ik moet zeggen.
Bah het leven leek een week geleden zo mooi. Aan het begin van mijn stage ging het echt goed. Nu is het weer als vanouds en ik heb niemand meer bij wie ik even terecht kan. Ja hier natuurlijk. Maar soms vind ik het fijn om even face-to-face mijn hart te luchten. |
|
|
|
29082010
|
29 Augustus 2010 | 21:36:56
|
| Buikpijn, misselijk, hoofdpijn. Zenuwen en stress gieren door mijn lichaam. Morgen begint mijn stage en ik heb de hele dag al ongelofelijk veel buikpijn. Ik ben echt bang dat ik ziek wordt. Ik voel me echt niet lekker. Mijn moeder geeft me allemaal eten met veel vitamines; lees veel calorieën en ik moet het van haar opeten. Ik vind het vreselijk, maar tegelijkertijd moet ik aansterken voor morgen, mijn eerste stagedag. Maanden leef ik al naar die dag en ik ben steeds meer gespannen. Hoe zal het gaan? Zal het wel een goede plek zijn? Maar vooral hoe zal het eten gaan?
Mijn ouders zeiden blij te zijn dat er samen gelunched wordt. Bij ons thuis wordt er nooit echt gesproken over De manier hoe ik met eten omga. Ze weten dat ik niet snoep, geen vlees eet en heel veel water drink. Het lijkt wel of ze hè accepteren. Voor mij is het een gewoonte, maar toen ze het zo zeiden schrok ik wel even. Ik weet wel dat ze het in de gaten hebben, maar zo erg. Misschien had ik het gewoon moeten toegeven en er niet over heen moeten praten. Maar ik kan het niet.
Ik wil niet laf zijn. Ik moet blijven vechten om dun te worden, nog dunner. Totdat er niks van mij over is.
De kracht verdwijnt langzaam uit mijn lichaam en ik kan er geen grip meer op krijgen.
Oh ja. Ik kreeg van de zelfhulp waar ik op internet een tijdje bij in 'behandeling' ben geweest een mail voor een evaluatie. Deze heb ik woensdag al gehad maar nog niet op reageert. Stiekem zit ik erover na te denken om te vragen of ik weet in behandeling mag. Ik trek het namelijk niet. Ook al heb ik er niet veel aan gehad ik weet ook niet wat k nu moet doen. Ik moet iets van hulp hebben op dit moment en ook omdat ik nu fulltime stage loop heb ik geen tijd om doordeweeks ergens heen te gaan. Ik weet even niet wat ik moet doen. |
|
|
|
23082010
|
23 Augustus 2010 | 20:33:05
|
| Over een week is het zover, dan zit mijn eerste stagedag er alweer op. Ik krijg alleen al bij de gedachten buikpijn en hartkloppingen. Ik ben zo ontzettend zenuwachtig. Stel dat het de eerste dag niet goed gaat, hoe zal de eerste lunch zijn?
Gisteren kreeg ik een hele lieve mail terug van mijn slb'er. Het deed me erg goed dat ze een mail terug had gestuurd.
De liefde die andere mensen mij de afgelopen week hebben gegeven was erg fijn. Ik heb echt super lieve vrienden en ik heb ze veel gezien de afgelopen week. Eigenlijk vind ik het heel moeilijk om ze te zien, want er is altijd een eetmoment bij. Maar de liefde die ze geven is zo fijn. Bijna geen enkele vriend/vriendin weet hoe ik me voel, en dat maakt het ook moeilijk. Want het zijn wel gedachten die er continue zijn.
Jammer genoeg ben ik elke keer als ik opsta nog ontzettend duizelig, heb ik veel hoofdpijn en ben vaak misselijk. Dit alles maakt er wel moeilijk om toch nog een beetje te kunnen functioneren. But I try to be strong and put my mask on just like I am used too. |
|
|
|
13-08-2010
|
13 Augustus 2010 | 22:26:32
|
| Honderdduizend gedachten doorkruisen elkaar in mijn hoofd. Ik weet niet meer welke ik moet vertrouwen. Welke waar is en welke gedachte ik moet onderdrukken. De gedachten lijken op elkaar maar toch ook niet. Over twee weken begint mijn stage en ik heb gewoon het gevoel dat ik het niet ga redden. Op dit moment werk ik rond de 30 uur in de week. Voor mij is dat al heel veel. Terwijl ik de werkzaamheden, de klanten en mijn collega's allemaal ken. Moet je nagaan als dit al zwaar voor me is. En ik werk niet eens elke minuut. Soms zit ik gewoon even de surfen op het internet of ben ik bezig met mijn modeblog. Het is gewoon zwaar en ik ben kapot na een halve dag werken. Hoe ga ik het redden om straks 40 uur per week te werken. In een omgeving die ik niet ken. Nieuwe collega's die ik moet leren kennen. Werkzaamheden die onbekend zijn. Een lunch die samen gegeten moet worden. Hoe ga ik mezelf staande zien te houden? I don't know.
De zelfhulpinstantie heb ik niet meer gemaild. Aanstaande dinsdag ga ik waarschijnlijk even naar Utrecht om even wat boodschapjes te doen. Opzich zou ik er dan langs kunnen gaan. Maar ik durf het niet, want ik weet niet wat ik moet vragen enz. Poeh dat ik daar alleen al aan denk. Bedankt Clemens' voor de tip om mijn oude slb'er te mailen, maar ik weet niet zo goed wat ik moet mailen. Want het gaat absoluut niet goed. De drang om controle is zo groot. Ik heb al een paar weken niet gesneden, maar de drang is er elke minuut. Het eten gaat niet zo goed, maar soms kan ik geen maat houden. Dat maakt het erg lastig allemaal.
Het is een warboel op de plek waar ik juist rust nodig heb. |
|
|
|
|
|
